Sædís Rún Heiðarsdóttir hefur tekið stór skref fram á við síðan hún söðlaði um yfir í norska boltann með Vålerenga. Hún segir lífið í Osló hafa breyst til hins betra eftir að Arna Eiríksdóttir gekk til liðs við félagið.
„Lífið er fínt í Noregi, það er rosalega gott að hafa fengið hana Örnu til mín, það hefur gert alveg stóran mun.“
„Mér finnst ég alveg hafa tekið nokkur skref fram á við. Við spilum kannski svolítið öðruvísi en ég var að gera hjá Stjörnunni og var að gera hjá landsliðinu en maður tekur alltaf eitthvað hér og þar í reynslubankann. Fór út í sterkari deild og finnst ég hafa tekið gott skref þar.“
„Mér finnst ég alveg hafa tekið nokkur skref fram á við. Við spilum kannski svolítið öðruvísi en ég var að gera hjá Stjörnunni og var að gera hjá landsliðinu en maður tekur alltaf eitthvað hér og þar í reynslubankann. Fór út í sterkari deild og finnst ég hafa tekið gott skref þar.“
„Gott að geta skilað mörkum og stoðsendingum en svo lengi sem við vinnum leiki, það er það sem skiptir höfuðmáli.“
En hvort finnst henni skemmtilegra á góðum degi að vera að verjast vel og sigra einvígin eða fara framar á völlinn og skora mark?
„Erfið spurning,“ sagði Sædís og hló. „Bæði hefur einhvern veginn sína kosti og galla. Það gefur manni mikið að spila góða vörn og éta þessi einvígi, það gefur manni bullandi sjálfstraust. En svo engu að síður þá er það ekki leiðinlegt að taka þátt í sóknarleiknum og skapa eitthvað.“
Sædís kom sjálf ung inn í landsliðið og hún á góð ráð fyrir þann fjölda af ungum leikmönnum sem eru að banka á dyrnar hjá A-landsliðinu og yngri landsliðunum þessa dagana.
„Ég held að það sé kannski bara fyrst og fremst að hafa trú á sjálfri sér og halda í það sem maður er góður í. Maður er valinn í landsliðið fyrir einhvern X-factor sem maður hefur og maður þarf ekki að breyta neinu til að komast í landsliðið. Maður er valinn af sínum eigin forsendum.“
Að lokum sendir Sædís stutt og hnitmiðuð skilaboð til íslenskra stuðningsmanna fyrir leikinn gegn heimsmeisturunum á þriðjudaginn,
„Ég segi bara mæta á völlinn, það er svona fyrsta skrefið!“
